Gnaeus Acerronius Proculus
From Wikipedia, the free encyclopedia
Gnaeus Acerronius Proculus was a consul of the Roman Empire in 37 AD, the year in which Tiberius died.[1][2] He was perhaps a descendant of the Cn. Acerronius whom Cicero mentions in his oration for Tullius, Pro Tullio, from 71 BC, as a vir optimus.[3][4]
[edit] References
- ^ Tacitus, Annals vi. 45
- ^ Suetonius, The Twelve Caesars, Tiberius 73
- ^ Cicero, Pro Tullio 16, &c.
- ^ Smith, William (1867), “Cn. Acerronius Proculus”, in Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. 1, Boston, pp. 7
This article incorporates text from the public domain Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology by William Smith (1870).
| Preceded by Sextus Papinius Allenius and Quintus Plautius |
Consul of the Roman Republic consul with Gaius Petronius Pontius Nigrinus; with C. Caesar Augustus Germanicus, Aulus Caecina Paetus, Tiberius Claudius Nero Germanicus, and Gaius Caninius Rebilus suffects 37 AD |
Succeeded by Marcus Aquila Iulianus and Publius Nonius Asprenas |

